israelpalestina

De afgelopen tijd is er weer een hoop geschreven over het Arabisch-Israëlisch conflict. Met name over de geschiedenis van het conflict, maar ook over de gekleurde berichtgeving vanuit beide kampen. Doden aan beide zijden worden gebruikt als ondersteuning voor diverse politieke agenda’s, zowel Joden als Moslims gunnen elkaar het licht in de ogen niet, en over de hele wereld kiezen mensen al dan niet partij met allerlei politieke redenen, religieuze overtuigingen of wat dan ook. Genoeg materiaal voor gevulde kranten dus.

Waarom dan toch nog een eigen stukje schrijven? Omdat ik het pro-Israël geluid dat ik vaak bij christenen hoor niet begrijp. Clubs als Christenen voor Israël kunnen op flink wat support rekenen, en ook via social media merk je dat christelijk Nederland vaak de Israëlische kant kiest. Op zich prima, ware het niet dat het vaak vanuit een theologische overtuiging lijkt te komen. En dat is waar het volgens mij mis gaat; een christenen kan niet pro-Israël zijn (in de zin van het wachten op of vechten voor de staat Israël en het goedkeuren van geweld tegen de Palestijnen) en tegelijkertijd Jezus serieus nemen.

Waarom?

De Joden uit Jezus’ tijd verwachtten een Messiaans figuur; iemand die de vijand zou verslaan en het volk zou bevrijden (in die tijd waren de Romeinen de baas, met Julius Caesar als de te vereren afgod). Ook zou de tempel gebouwd worden waarin God opnieuw onder Zijn mensen zou wonen. Want hoewel de Joden formeel uit ballingschap waren teruggekeerd, leefde het idee dat God nog niet had gedaan wat hij uiteindelijk zou doen. Er moest nog iets gebeuren…

Christenen (waaronder ik zelf) noemen Jezus de Messias. Daarmee zeggen we dus dat Hij de vijand heeft verslagen (niet een ‘aardse’ vijand als Rome maar Het Kwaad zelf, de dood zelf, en daarmee de macht achter alle vijanden van alle tijden) en de tempel heeft gebouwd. Daarom zeggen we dat ons lichaam een tempel van de Heilige Geest is. De oude tempel heeft afgedaan (daarom scheurde bijvoorbeeld het voorhangsel doormidden), de nieuwe werkelijkheid is aangebroken. En die werkelijkheid geldt niet alleen voor de Joden; de hele Schepping wordt gered.

“The whole of the Sermon [Matt 5-7] is framed within Jesus’s announcement that what his fellow Jews had longed for over many generations was now at last coming to pass – but that new kingdom didn’t look like they had thought it would. Indeed, in some ways it went in exactly the other direction. No violence, no hatred of enemies, no anxious protection of land and property against the pagan hordes. In short, no frantic intensification of the ancestral codes of life. Rather, a glad and unworried trust in the creator God, whose kingdom is now at last starting to arrive, leading to a glad and generous heart toward other people, even those who are technically “enemies.” Faith, hope, and love: here they are again. They are the language of life, the sign in the present of green shoots growing through the concrete of this sad old world, the indication that the creator God is on the move, and that Jesus’s hearers and followers can be part of what he’s now doing.”
― Tom Wright

Jezus verkondigde al met al het Koninkrijk van God. Het is al begonnen met Zijn opstanding; er komt nog een moment dat God alles zal voltooien. Opvallend hierbij is dat Jezus een beduidend ander koninkrijk verkondigt dan de Joden van Zijn tijd verwachtten; velen hoopten op een militaire overwinning en een eigen stuk land. Weer anderen vluchtten weg en wachtten lijdzaam tot God ze zou redden. Jezus doet het compleet anders, en ageert daarmee (zonder geweld) tegen de geldende politieke en religieuze agenda’s van Zijn tijd. En volgens mij doet Hij dat nu nog. Gods Koninkrijk is niet een stuk land, maar een herschapen mensheid. Om met Galaten 3:28 te spreken:

“Hierbij is geen sprake van Jood of Griek, van slaaf of vrije, van mannelijk en vrouwelijk: gij allen zijt immers één in Christus Jezus.”

Als christen kiezen voor Israël is als kiezen voor ISIS of Nazi-Duitsland; je kiest voor een agenda waar je zelf niet in zou moeten geloven; Gods Koninkrijk is aangebroken, de vijand is verslagen, de Schepping wordt vernieuwd en uiteindelijk zal het hemelse Jeruzalem naar de aarde komen, en daarmee zal God Hemel en Aarde voorgoed doen samensmelten.

Maranatha!

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties